تیاره وه. د سرتیرې سترګې نیم کښو شوې. ټوپک یې په دواړو لاسونو کلک ونیو. بیا یې د ونې پر ډډې سر کیښود. یو سیوری یې ترسترګو شو، پرې غږ یې کړ:
« دریژ»
ورته ځیر شو. څه نه و. پوسته نژدې شل متره شاته وه. لکه چې چا یې غږ نه و اوریدلی. سړه ساه یې وایسته او شکر یې وکړ. بیرته د ونې بیخ ته کښیناست، خو بیا یې سترګې درنې شوې. څرپی یې واوریده. پورته یې وکتل. باد ته د ونو پاڼې رپیدې او په دره کې د شمال داسې غږ و لکه نااشنا چې شپیلۍ ته ورپو کوي.
په دره کې یې د یوه کور لګیدلي څراغ ته ورپام شو. ساعت ته یې وکتل. د شپې دوې بجې وې:
« مساپر به یې راغلي وي چې تر دې وخته سره ناست دي؟»
له جیبه یې فیروزه راوایسته:
« دا به ورکړم، خو اوف دیارلس ورځې به څرنګه تیریږي»
شونډې یې ویړې شوې:
« دا دیارلس به تیرې شي…. رخصتي به رازیاته نه کړي؟!»
سګریت یې ولګاوه. په پوسته کې تورن ورته ویلي و چې څوک به د شپې د پیرې په وخت سګریت نه لګوي. ده د سګریت سر لاندې ونیو.
ډز شو سګریت یې له لاس ولوید او سترګې یې پټې شوې.
پای
ډېره خواشينوونکې کيسه وه، ما دا تمه درلوده چې کرکتر چې سرتېری دی، خپلو هيلو ته به رسېږي.