ډوب / اجمل پسرلی

څپې چې به له سمندر غاړو سره ولګیدې او غږ به یې لوړ شو، حفیظ به لاسونه پر غوږو کیښودل.

ګلپنار ورته وکتل. بیرته یې دوربین ته سترګې ونیولې . په ترکي یې څه وویل او اه یې وکړ. حفیظ یې لاس وروخوځاوه:

• څه خبره ده

ګلپنار دوربین د ده سترګو ته ونیو:

• ګوره هاغه لرې په هوا کې مرغان سره راغونډ شوي
• نو هیله شته چې پيدا به شي

ګلپنار د دوربین تسمې ته ټکان ورکړ:

• ژغورونکي نه ښکاري که راپیدا شي د دې مرغانو خواته یې باید ولیږو.

حفیظ د لاسونو ګوتې سره وروستې او دواړه موټه یې له خولې سره داسې ونیول لکه د چا چې یخ کیږي او لاسونو ته ورپو کوي، خو د ده یخ نه کیده دی د کورنۍ دریو غړیو ته انتظار وو چې پیدا شي، هغوی وړمه ورځ  د ترکیې له همدې سمندر غاړې په وړې بیړۍ کې د یونان لور ته اوښتي وو او حال یې نه وو راغلی.

حفیظ ورو تر ژبې لاندې په پښتو وویل:

• خدای خو شته
• څه دې ویل
• توبه، څه نه

ګلپنار دوربین له سترګو لرې کړ او ورته ویې ویل:

• تر ماښامه لا امید شته خدای مهربانه دی

د لمر یوه څنډه ښکاریده نور په وریځو کې پوښلی و. ګلپنار پر یوه کاڼي کښیناست. حفیظ ورته وویل:

• نور یې نه څارې

ګلپنار له خپلې غاړې د دوربین تسمه راوایسته. د دوربین ښیښه یې بنده کړه:

• ژغورونکو ته باید انتظار شو
• تر کله امید شته
• تر لمر لویدو بیا تیاره کیږي او موجونه لوړیږي

د حفیظ سترګې لمر ته وبرښیدې. لاسونه یې دعا ته پورته کړل. اوږده دعا یې وکړه بیا یې دعا ته نیولي لاسونه سره لرې ونیول د لاسونو تر منځ یې د لمر سترګه ډوبه شوه.

پای